Zoeken
Bekijk alle artikelen van

Hoofdletter 3

'De show groeit met ons mee. De kapstok staat al een tijdje, maar we hebben steeds mooiere kleding om eraan op te hangen.' Gesprek door Floortje Grooten

Op het Amsterdam Fringe Festival staat deze week een bijzondere act in de obscure kelder van het Volkshotel: Hoofdletter 3. De formatie van een schrijfster (Nicole Kaandorp), een opstandige dichter (Tijdelijke Toon/Charley Ranzijn) en een singer-songwriter (Gerson Main) verkondigt een ‘zachte revolutie’ en zoekt de randjes van het theater op. Daarbij vragen ze het publiek om de lading even te dekken. Karakters sprak met de verrassende samenstelling.

Karakters: Hoe hebben jullie elkaar ontdekt?
Nicole: Charley kende ik via Kunstbende en Gerson heeft Charley ontdekt.
Gerson: Op een studentenfeestje zag ik hem spelen was meteen weg van hem. Daarna zijn we elkaar nog wel eens tegengekomen, Charley organiseerde een feestje waar dichters en schrijvers optraden. Daar speelden we allebei los van elkaar.
Charley: Toen vroeg ik hem of hij een theatershow met me wilde maken en zei Gerson gewoon ‘ja’, wat ik helemaal niet verwacht had. [Gerson: O, echt niet?] We hebben Nicole erbij gevraagd en dat resulteerde in de eerste show in Bellevue.
Gerson: In UITVERKOCHT Bellevue.

Jullie komen allemaal van een andere discipline. Waarom werkt dit zo goed?
Gerson: Alleen al daarom. We hebben alle drie een heel andere energie, maar zijn wel allemaal toegankelijk.
Charley: Het is heel interessant om te zien wat de anderen vinden van wat jij met een stuk doet. Daarnaast hebben allemaal dezelfde zachtheid in ons. Zelfs al breng ik een boze tekst, dan past dat nog steeds heel goed, omdat diezelfde knuffelbaarheid erin zit als bij Gerson en Nicole. We liggen qua inhoud niet altijd dicht bij elkaar, maar wel qua wie we zijn.
Nicole: We doen natuurlijk wel allemaal iets met tekst. Het is niet zo dat Gerson smoothies maakt… Zo verschillend zijn we nou ook niet.
Gerson: En we zijn allemaal natuurlijk verschrikkelijk getalenteerd.
Charley: Er is niemand die zo’n goed verhaal kan schrijven als Nicole, er is niemand die zo’n goede songtekst maakt als Gerson en geen van ons schrijft zulke boze poëzie als ik. Het helpt natuurlijk dat we zo niet in elkaars vaarwater zitten. Als we tekstueel met elkaar gaan samen gaan werken is dat heel prettig: het wordt altijd beter dan de drie afzonderlijke dingen, omdat we elkaar op een interessante manier bijsturen.
Gerson: Charley is de activistische student, Nicole is de liefdevolle schrijfster en ik ben eigenlijk de mislukte rockster. [De rest protesteert.] We begrijpen elkaar ook allemaal net niet. Dat maakt het interessant. Ik heb een beetje het gevoel dat Nicole de lijm tussen Charley en mij is. Zij zit er van nature altijd precies tussenin.
Nicole: Ik wil gewoon dat iedereen elkaar lief vindt.

De voorstelling noemen jullie een ‘zachte revolutie’. Waartegen of waarvoor strijdt Hoofdletter 3?
Gerson: Tegen alles wat hard is.
Charley: Het gaat er eigenlijk over dat we alle drie getalenteerde kunstenaars zijn en een podium krijgen, maar wat dan?! Wat de fuck ga je met dat podium doen? We willen best dingen veranderen, maar hoeven daarvoor niet op het dak te gaan staan schreeuwen dat het kapitalisme weg moet of zo.
Nicole: Het is een soort eerlijk zijn. We zeggen gewoon: ‘Hé, wij zijn hier en wij voelen dit.’ Wij weten soms ook niet waar het precies over gaat. De vraag is ook of jíj de lading even wil dekken.

Waar gaat ‘Dek jij de lading even’ dan over?
Nicole: de slagzin is inmiddels: ‘muziek, verhalen, poëzie en de hele maatschappij in de blender’.
Gerson: Ik vertel voornamelijk hoe ik het ervaar om artiest te zijn, Nicole heeft het vooral over de onzekerheden, de liefde en geliefd willen worden, en Charley probeert zijn plek te vinden in de maatschappij waarin hij omringd wordt door seks, drugs en rock-‘n-roll.
Nicole: We zijn na elkaar en door elkaar heen en af en toe past iets perfect op iets anders.
Charley: Het is niet per se één stuk. We hebben wel een begin en een einde, maar geen doel. Het is niet: ‘Na ons stuk moet iedereen plastic gaan recyclen.’ We dragen eerder drie kanten van hetzelfde gevoel over. Het gaat niet per se over het zijn van een rockster, de dualiteit tussen wat je wilt en wat je bent of over dat we samen de wereld moeten veranderen. Het gaat over hoe een mens te zijn. Het is een soort zap-theater: je moet nooit de tijd krijgen om van het puntje van je stoel te komen en te weten ‘dit is wat ik net heb meegemaakt’, want dan gebeurt het volgende alweer.
Nicole: Net zoals bij Sesamstraat.
Gerson: Ik ervaar het eigenlijk wel als een geheel; het klopt wel bij elkaar. Maar dit is nu juist het mooie: we zijn nog steeds continu met elkaar in gesprek over wat we eigenlijk willen en vinden en uit de botsingen ontstaan weer nieuwe dingen.

Het Fringe Festival wil de gerafelde randjes opzoeken. Geldt dit ook voor Hoofdletter 3?
Charley: Zeker, heel erg. Wij hebben namelijk geen van allen een theaterachtergrond. Op het Fringe Festival staan veel acts die net van de toneelopleiding komen. Wij komen compleet vanaf een andere kant. Theaterwetten staan niet in ons handboek.
Nicole: We weten helemaal niet wat theater is. We hebben er een en doen er wat in. We doen ook niemand na. Het is wel een show, maar daarin zijn we gewoon onszelf. Er zijn van die theatervoorstellingen die één boodschap hebben, dat is dit niet.

Zijn er kunstenaars waar jullie, misschien individueel, inspiratie uit putten?
Charley: Ja, ik ga bijvoorbeeld heel goed op Kate Tempest. Dat is wel persoonlijk. Ik vind het heel tof dat zij op een gegeven moment met een band is gaan spelen, rapmuziek ging maken, terwijl ze zelf een dichter is. Zo heeft ze een gedicht over de vrouw van een veteraan op muziek gezet. De eerste keer dat ik dat hoorde moest ik huilen. Toen dacht ik: dit wil ik ook maken.
Nicole: Misschien is het ook goed om te vermelden is dat ik moet huilen om Gersons liedjes. Één liedje mag hij om die reden zelfs niet spelen tijdens de repetitie.
Gerson: Zet dat er maar niet in, dat geeft zoveel druk. Maar we zijn zeker elkaars inspiratie – elkaars vuren. Soms speel ik wat en dan komen zij direct met een tekst die er bij past. Zij kunnen heel goed freestylen, op het moment iets zeggen wat ertoe doet. Ik ben daar minder goed in, dus dat is best intimiderend.
Nicole: Maar ook als ik ‘aardappel’ tegen jou zeg, speel jij meteen een liedje dat klinkt als een aardappel.

Wat is de toekomst van deze formatie?
Nicole: Ik denk dat we vooral in individuele toekomsten denken. Ik ga bijvoorbeeld een boek schrijven. Maar zij zijn er wel altijd. Als ik denk ‘hé, dit is vet’, dan kan ik altijd Gerson en Charley vragen of ze mee willen doen.
Charley: En ik blijf ons gewoon programmeren waar het kan. Als iemand onze show vet vindt, kunnen we zeker nog een keer geboekt worden. En naarmate we groeien als individuele kunstenaars, is het natuurlijk heel interessant om nog een keer deze samenwerking aan te gaan. De show groeit met ons mee. De kapstok staat al een tijdje, maar we hebben steeds mooiere kleding om eraan op te hangen. Gerson werkt aan een plaat, ik aan een gedichtenbundel, Nicole wordt steeds vaker gepubliceerd. Maar de samenstelling is wat mij betreft wel een blijvertje, want we hebben al een vonk en die gaat zeker niet weg. En anders gaan we bij Gerson eten en ontstaat er weer iets nieuws.
Gerson: Hoofdletter 3 in Carré over drie jaar!

Tot en met zaterdag 15 september staat Hoofdletter 3 in de Doka op het Amsterdam Fringe Festival.